Tim Pegler "Był sobie Ned"

                   "Jeszcze nigdy nie czułam się tak całkowicie samotna."

 Przechadzając się między regałami księgarni Tak Czytam niemal przypadkiem trafiłam na książkę Tima Peglera "Był sobie Ned". Zaciekawiona opisem sięgnęłam po nią i jak się okazało, było warto.

Historia opowiada o chłopcu imieniem Ned, który cierpi na autyzm i Erin, dziewczyny bardzo często zmieniającej miejsce zamieszkania i w dość trudnej sytuacji. Los sprawił, że oboje zaczęli pracę w "Srebrnym Mieście. Czy spotkanie tych dwojga sprawi, że ich życie stanie się lepsze?

Budowa: książka jest dość krótka( tylko 207 stron). Podzielona jest na 3 części: "Ned" "Erin" "Erin i Ned".   Ma krótkie rozdziały z krótkimi zdaniami, co pozwala na przeczytanie jej w bardzo szybkim tempie.

Fabuła: nie mamy tu zbyt wiele czasu na przemyślenia. Tak jak wspomniałam wcześniej, książka jest krótka, więc nie ma tu miejsca na niepotrzebne informacje, czy sytuacje nie mające ścisłego związku z głównym wątkiem fabularnym.

Bohaterowie: cała fabuła opiera się na opisie (przemyśleniach) 2 głównych bohaterów. Jednak cała historia pozwala nam poznać dokładnie jeszcze jedną osobę: Micka. Jest on dyrektorem "Srebrnego Miasta". W przeszłości był żołnierzem, jednak teraz nie radzi sobie z przeżyciami jakie doświadczył. Pomaga dzieciakom, takim jak Erin czy Ned dając pracę i nie oceniając ich.
 Ned jest niezwykle inteligentny. Jednocześnie jest przerażonym otaczającym go światem co sprawiło, że przestał mówić. Kocha rutynę, bo tylko ona daje mu poczucie bezpieczeństwa. Dlatego codziennie musi nakładać maskę obojętności, aby nie zmieniać przyzwyczajeń, które przez wiele lat wypracował.
Erin: jest niezwykle dojrzała jak na swój wiek. Głośna i potrafiąca walczyć o swoje. Głośne sprzeciwianie się niesprawiedliwości świata i swoją rodzinę, ciągle musiała zmieniać miejsca zamieszkania.
Podczas czytania, zżywamy się z tymi bohaterami i boli nas to, jak wiele zła ich spotyka.

Trudne tematy: pomimo swojej małej "grubości" "Był sobie Ned" porusza bardzo wiele istotnych tematów. W tej książce, świat nie jest sielankowy, gdzie każdy z problemem otrzymuje natychmiastową pomoc, a osoby inne są akceptowane i traktowane na równi. Ukazuje ona niezwykle niesprawiedliwy świat, gdzie pieniądze i znajomości wpływają na to, jak toczy się twój los. Pokazuje również, jak bardzo dzieci boli fakt, iż rodzice zawiedli bądź zostawili samym sobie. A przecież to rodzice powinny być tymi, którzy zapewnią ochronę i szczęście dziecka. Uświadamia nam też, jak  dane środowisko, w którym żyjemy nas ogranicza a próba zmiany wywołuje jedynie ogromny strach przed tym, czy sobie poradzimy. Nie możemy również zapominać o przeżyciach naszego głównego bohatera i tym jak osoba z autyzmem postrzega świat, siebie, innych ludzi i jak radzi sobie z codziennością. Po przeczytaniu tej książki musiałam na chwilę usiąść i zebrać myśli.

Zakończenie: niezwykle zaskakujące i optymistyczne. Chociaż zostało ono urwane w dość decydującym momencie, pozwala nam to na wyobrażenie sobie, iż wszystko skończyło się szczęśliwie( choć jak wiemy z prawdziwego życia, nie zawsze kończy się happy endem).

Ważna książka dla każdego?: wydaje mi się, że tak. Po przeczytaniu recenzji na Lubimy czytać, nie byłam zaskoczona widząc sporą ilość pozytywnych opinii. Książka porusza sporą ilość skłaniających nas do myślenia tematów. Jest krótka, wiec nie zajmie nam dłużej niż godzinę. Moim zdaniem jest też niezwykle poruszająca i w porównaniu do innych książek wydanych niedawno( ta została wydana w 2008 roku) jest po prostu lepsza. Ogromnie się cieszę, że przypadek sprawił, iż sięgnęłam po tę książkę.
                                                                              ★★★★★☆